Gisteren heb ik de duivel in mezelf laten winnen.
Naar de duivel met die.
Het dieet zonder gluten, zonder zuivel en zonder Solanum.
Wie nooit gezondigd heeft, werpe de eerste steen.
Ik voelde me goed. Dus dacht ik: als je je zo goed voelt, moet je ervan profiteren en doorgaan met je beter voelen.
Ik heb Franse kaas genomen: een Chèvre de Anjou cendré, gekocht bij de Aldi, met twee glazen Primitivo di Puglia die niet duur was, een paar euro, misschien vijf. Daarna heb ik melatonine van Etos genomen.
Ik zweer het: ik heb acht uur geslapen. Ik ben ’s nachts niet opgestaan door mijn tinnitus, die normaal verschrikkelijk, extreem hard is — meer dan 55 decibel en 7000 Hz sinds 2005, na mijn vergiftiging door fluorochinolon-antibiotica. Ik heb bijna mooie dromen gehad.
Reacties